यौन व्यवसायमा बालिका  संग्लनताबारे अनुगमनमा ‘यौन व्यवसायी’ जस्तै बनेर ग्राहकसँग ‘बार्गेनिङ’ गर्दा 

प्रकाशित मिति : श्रावण १९, २०७३ बुधबार

– बिन्दु परियार

कसैलाई पर्खिरहनुभएको हो ? उसको प्रश्नको झस्किएको नाटक गरे पनि वास्तवमा म झस्किएकी थिइनँ । मलाई थाहा भइसकेको थियो, त्यो मान्छेले पक्कै पनि मलाई यौन व्यवसायी ठानिसकेको थियो भनेर । कुरा २०७३ वैशाख ३१ को हो । राजधानीको विभिन्न आकाशे पुलहरू र केही सार्वजानिक स्थलहरूमा यौन व्यवसाय मौलाइरहेको र त्यसमा बालिकाहरूको संग्लनता बढिरहेको भन्ने थाहा भएपछि हाम्रो अभियान (अधिकारका लागि अभियान) ले आकाशेपुलमा अनुगमन गर्ने निर्णय गर्‍यो । त्यही निर्णयअनुसार उक्त अभियानमा संग्लन विभिन्न संस्थाहरू र काठमाडौं जिल्ला बाल कल्याण समितिको प्रतिनिधिसमेत गरेर हामी करिब १८ जना जति कलंकीमा भेला भयौं । अरू संस्थाहरूका साथीहरू प्राय: यस्ता अनुगमनमा गइरहन्थे । तर म र केही साथीहरूका लागि यो नौलो अनुभव थियो । अझै भनुँ ममा केही डर थियो केही उत्सुकता । अनुगमन पहिला कलंकीकै एउटा संस्थामा जम्मा भई सानो छलफल गर्‍यौं । त्यसपछि हामी २/२ जनाको समूह बनाई लाग्यौं कलंकीको आकाशेपुलतर्फ । मसँग ‘विश्वास नेपाल’की मधु गुरुङ हुनुहुन्थ्यो । हामी १८ जना पुलमा नजिकै नजिकैजस्तै भएर त्यहाँको गतिविधि नियाल्न थाल्यौं । त्यहाँको अवस्था देख्दा साँच्चिकै मलाई लागिरहेको थियो, म कुनै ‘रेड एरिया’ मै छु । त्यहाँ हेर्दा १२, १३ वर्षका तर तर लागूऔषध प्रयोग गरेको जस्ता देखिने बालिकाहरू ग्राहकसँग ‘बार्गेनिङ’ गरिरहेको देख्दा मलाई धेरै दु:ख लागिरहेको थियो । हामी पुलमा टहल्लिरहेको करिब २०, २५ मिनेट भइसकेको थियो । त्यसबीचमा हामीलाई पछ्याए पनि कोही प्रत्यक्ष बोल्न आएन । पछि हामी एक्लै– एक्लै टहलिन थाल्यौं । एक्लै भएको करिब १० मिनेटपछि पहिलादेखि नै मलाई पछ्याइरहेको करिब ३०, ३२ वर्षको टाउकोमा हेल्मेट लगाएको केटा मेरो छेउमा उभिन आइपुग्यो । ऊ मेरो यति नजिक आयो कि करिब–करिब मलाई छुनै लागेको थियो । उसको पहिलो प्रश्न सोध्यो– कसैलाई पर्खनुभएको हो ?  मैले सहज रूपमा भनें, ‘हैन यसै घुमिरहेको ।’ अब प्रश्न सोध्ने पालो मेरो थियो, उही प्रश्न दोहोर्‍यादिएँ, ‘तपाईं पनि कसैलाई कुर्दै हो ?’ मेरो प्रश्न नसकिँदै उसको जवाफ आयो– हैन । त्यसपछि मैले यहाँ किन त भनेर सोधें । उसको जवाफ आयो– साथी खोज्न । म– कस्तो साथी ? ऊ– मनोरञ्जन गर्ने साथी । म त्यति बेला साँच्चै कामिरहेको थिएँ तर सहज हुँदै कुरा पनि गरिरहेको थिएँ । ऊ– जाने हो ? म– कहाँ ? ऊ– तिम्रो आफ्नै ठाउँ, नत्र सुन्धाराको कुनै होटल । म– कति दिनुहुन्छ ? ऊ– कति लिनुहुन्छ ? म– म त महंँगो छु । ऊ– महँगो भनेको कति ? म– ५ हजार । ऊ– एक रातको ? म– हैन १ घन्टाको । ऊ– बढी भएन र ? म– म योभन्दा कममा जान सक्दिनँ । एक छिन दुवैजना चुप । त्यसपछि म– घर कहाँ ? ऊ– काठमाडौंबाहिर । यहाँ काम परेर आएको सुन्धाराको होटलमा बसेको छु । आज फर्कने भनेको काम सकिएन । त्यही भएर रात रमाइलो बनाऊँ भनेको… म– रातमा त म बस्न सक्दिनँ । अहिले करिब २ बज्न लाग्यो म ५ बजेसम्म बस्न सक्छु तपाईंसँग… ऊ– कति ३ घन्टाको ? म– १ घन्टाको ५००० लिन्छु भने ३ घन्टाको १५००० । ऊ– महँगो भएन र ?
म– सस्तो पनि पाउनुहुन्छ जानु अरूलाई खोज्नु । ऊ– त्यो नै सबै कुरा हैन मन मिल्नुपर्यो नि… । तपाईंलाई हेर्दा स्मार्ट लाग्यो त्यही भएर अघिदेखि पछ्याइरहेको… उसको कुरा सुनेर मलाई हाँसो लाग्यो, जो घरमा श्रीमती हुँदाहुँदै एउटा यौनकर्मीसँग यौनसम्बन्ध राख्न खोज्दै छ, उही अझै मन मिलाउने कुरा गर्दै छ । अनि मैले हाँस्दै भनें– ठीकै छ म ३ घन्टा तपाईंसँग जान्छु तर १०००० भन्दा घट्दिनँ ।ऊ खुसी हु‘दै– ठीकै छ म दस हजार दिन तयार । अब भने मलाई साँच्चिकै डर लागिरहेको थियो, बार्गेनिङ र त्यति कुरा भइसकेपछि ऊ मेरो पछि लाग्ला भनेर । ठीक त्यति नै बेला अभियानकै भाइ चेतन आइपुगे । मलाई ढुंगा खोज्दा देउता मिलेको जस्तै भयो । अनि म ऊसँग छुट्टिएर अरू साथीहरू भएको स्थलमा पुगें । बाहिरिने क्रममा पछाडि फर्कंदै हेर्दै गर्दा लाग्थ्यो, अझै उसका आँखाहरू मलाई अपिल गरिरहेका छन् । बेलुका घर आएपछि रातभर निदाउन सकिनँ । त्यहाँको दिनभरको अवस्था र हामीले गरेको ‘बार्गेनिङ’ मनमा खेलिरह्यो । अझै अचम्म त त्यो आकाशेपुलमै रात कटाउने (पुललाई स्ट्यान्ड दिने मेन खम्बाको माथि ठ्याक्कै कोठाजस्तो हुने रहेछ) समेत गरिँदो रहेछ । अचम्म, प्रहरीहरू त्यहीँ हुँदा पनि त्यही ठाउँमा दिउँसै पनि यौनकार्य हुँदो रहेछ । त्यसपछि पनि हामी गोंगबुलगायतका केही ठाउँमा अनुगमनका लागि गयौं, तर अरू ठाउँहरूभन्दा बढी दर्दनाक अवस्था कलंकीमै पायौं । तपाईं यदि युवती हो र ५ मिनेट पुलमाथि उभिनुभयो भने ‘बार्गेनिङ’ गर्न ग्राहकहरू आउनेछन् । यदि तपाईं केटा हो भने ग्राहक ठानेर यौनकर्मीहरू नजिकिनेछन् । हाम्रो अनुगमनपछि जिल्ला बालबालिका उद्धार समितिले त्यहाँका केही बालिकालाई उद्धार गरी सेन्टरमा राखिरहेको छ । पछि हामी फेरि अनुगमनमा जाँदा यौनकर्मीहरू देखिए तर त्यहाँ पहिलेजस्तो बालिका थिएनन्, अनुगमनले काम गरेछ । अनुगमनका क्रममा भेटिएका यौनकर्मी बालिका तथा महिला यो पेसामा खुसी छैनन् । रोजगारी नहुँदा र भएको रोजगारीबाट आउने तलबले जीविका नचल्दा धेरै महिला बाध्यताले यो पेसामा छन् । अझै भूकम्पपछि यस्तो व्यवसाय गर्नेहरू बढिरहेका छन् । धेरै बालबालिका घरबारविहीन भएर, बाबाआमा गुमाएर यस पेसामा आएका छन् । कतिपय रेस्टुरेन्ट तथा मनोरञ्जनका क्षेत्रमा काम गर्दै जाँदा त्यहाँ यौन दुव्र्यवहार भोगेपछि सडकसम्म आइपुगेका छन् । बाँच्नकै लागि यो पेसा अपनाउने किशोरीको संख्या बढ्दै छ । काठ्माडौंमा कति यौनकर्मी छन्, यकिन छैन । अनुगमनका क्रममा मैले भेटेका व्यवसायीहरू ११,१२ देखि ३४, ३५ वर्षका बढी छन् । मलाई अचम्म लागेको त देख्दा ६५, ७० वर्षकी देखिने एकजना आमाले कलंकीमा ग्राहक मिलाइदिने काम गर्दिरहिछन् । त्यसबापत उनले कमिसन लिँदिरहिछन् । अनि ग्राहकहरूचाहिँ १८, १९ देखि २५ वर्षसम्मका केही र त्यसदेखि माथि ५० वर्षसम्मका धेरै हुने रहेछन् । बढी ग्राहक वैदेशिक रोजगारीमा जान लागेका/फकिर्एका, पुलिस आर्मी, गाडीचालक र सहचालकहरू देखिए । तरकारी, फलफूल बेच्नेहरूदेखि विद्यार्थीसम्म पनि ग्राहकका रूपमा भेटिए । धेरै महिलाहरू आफैंभन्दा पनि आफ्नो जीवनमा आउने पुरुषसँगको सम्बन्ध बिग्रिएपछि यौनकार्यमा लागेको पाएँ । केही समयअगाडि मजदुर दिवसको दिन राजधानीमा एउटा कार्यक्रम हुँदैथ्यो । त्यहाँ दुईजना महिला, एकजना २ छोराकी आमा ४२ वर्षीया केसी थरकी र अर्की पोखराकी २८ वर्षीया नेपाली थरकी एक छोरीकी आमा आए । उनीहरू दुवैले अन्तरजातीय विवाह गरेका रहेछन् । आफ्नो पतिको घर कहिल्यै नगएका उनीहरू जब पतिले छाडे त्यसपछि क्याबिन रेस्टुरेन्ट हुँदै यौनकर्मी बन्न पुगेका रहेछन् । उनीहरूलाई आफ्नै पेसा मन पर्दैन । उनीहरू निस्कन चाहन्छन् यो दलदलबाट । तर चिन्ता छ छोराछोरीको भविष्य र आफ्नो दैनिकी गुजाराको । अनुगमनका क्रममा हामीले यस्ती गर्भवती महिला भेट्यौं– जसलाई डाक्टरले ‘डेलिभरी डेट’ दिइसकेका थिए र उक्त मिति आउन केही दिन मात्र बाँकी थियो– उनी पनि सुत्केरी खर्च जोहो गर्न त्यस्तो अवस्थामा समेत आफ्नो शरीर बेचिरहेकी थिइन् । उनका पति वैदेशिक रोजगारीमा गएदेखि नै बेखबर रहेछन् । यसरी थुप्रै महिला तथा किशोरी आफ्नो जीविकोपार्जनका लागि यो पेसा अँगाल्न बाध्य छन् । सरकारले यहाँबाट निस्कन चाहने महिलाहरूलाई रोजगारी तथा सीपमूलक तालिमहरूको योजना ल्याउन सके धेरै महिला तथा किशोरी यो दलदलबाट निस्किएर सामान्य जीवन जिउन सक्थे ।

कान्तिपुरबाट

KHASOKHAS EDITORIAL TEAM

Editor-in-Chief : Kishor Panthi
Deputy Editor-in-Chief : Ashmita Khadka
Executive Editor : Anil Adhikari
English Editor: Rajan Thapaliya
Editor: Deepak Pariyar
Editor (Business/US Politics) : Suresh Shahi
Multimedia Editor/Presenter : Kiran Marahatta
Europe Editor: Hari Krishna Panthi
Online Editors: Suraj Ghimire, Bikram Khatri, Aashish Khanal, Dikshya Panthi
Chief Photographer: Dipendra Dhungana
Editor (Empowerment) : Sapana Pariyar

KHASOKHAS TEAM

Int. Representative: KP Neupane(Jackson)
Resource Person: Bishwa Bahadur Shah
Goodwill Ambassador: Yam Baral

Contact Us

© 2021 KHASOKAHS. All Rights Reserved. Namaste International Media Group (worldwide) and Namaste Media Inc (USA)
Khasokhas is not responsible for the content of external sites and user generated contains. We don't collect comments on this site.
DEVELOPED BY appharu.com