कलाकारदेखि पूर्वयुवराजसम्म ड्रगको नशामा

– नवराज मैनाली / नयाँ पत्रिका

नारायणटारका २२ वर्षीय सञ्जीव श्रेष्ठको परिवारलाई नपुग्ने केही छैन । १०–१२ वटा गाडी छन्, व्यापार राम्रो चलेको छ । तैपनि परिवारमा ठूलो तनाव छ । कारण सञ्जीवले विगत १० वर्षदेखि लागुऔषध सेवन गर्दै आएका छन् । दुव्र्यसनबाट छुटाउन उनको परिवारले के मात्र गरेन ? २–३ वटा पुनस्र्थापना केन्द्रमा राखे । उनका सबै इच्छा पूरा गरिदिए । तैपनि परिवारको केही लागेन । पुनस्र्थापना केन्द्रबाट निस्किएपछि उनी झन्–झन् दुव्र्यसनमा फस्दै गए । आफ्नै साथीहरूलाई लागुऔषध बिक्री गरिरहेको अवस्थामा गत ४ चैतमा पक्राउ परेका उनी अहिले प्रहरीको लागुऔषध नियन्त्रण ब्युरोको हिरासतमा बसेर पश्चात्ताप गर्दै छन् । सञ्जीवजस्तै ड्रगका कारण प्रताडित परिवार उपत्यकामा मात्र करिब ६० हजार छ । देशभरि करिब २ लाख युवा दुव्र्यसनीमा फसेको सरकारी अनुमान छ ।

 

कलाकारदेखि पूर्वयुवराजसम्म

 

पूर्वराजपरिवार पूर्वयुवराज पारस साहका कारण तनावमा छ । पारस अझै पनि परिवारबाट टाढा बस्दै आएका छन् । यसको प्रमुख कारण उनमा रहेको लागुऔषधको लत हो । उनी २–२ पटक थाइल्यान्डमा लागुऔषधसहित पक्राउ परे । सोही प्रकरणपछि उनी थाइल्यान्डबाट नेपाल आए, तर हालसम्म पनि परिवारस“ग सम्बन्ध राम्रो हुन सकेको छैन । दुव्र्यसनकै कारण उनको पहिलेदेखि नै परिवारस“ग राम्रो सम्बन्ध थिएन । पारस पहिलेजस्तो नियमित लागुऔषध त सेवन गर्दैनन्, तर उनको बानी पूर्णरूपमा हटिनसकेको स्रोत बताउँछ ।

०६९ को माघमा गायक सुगम पोखरेल लागुऔषधसहित पक्राउ परे । लागुऔषध नियन्त्रण ब्युरोले उनलाई पक्राउ गरेको थियो । त्यसवेला सुगम नियमित रूपमा लागुऔषध सेवन गर्थे । त्यो घटनापछि आफू ड्रगको दुनिया“बाट टाढिएको सुगम बताउँछन् ।

त्यस्तै, अर्का कलाकार तैयब शाहलाई समेत प्रहरीले लागुऔषध सेवनको आरोपमा पक्राउ गर्‍यो । गायक कुल पोखरेल पनि दुव्र्यसनी थिए । ओभर डोजकै कारण उनको मृत्यु भएको पोस्टमार्टम रिपोर्टमा देखिएको थियो । नेपालमा अरू पनि धेरै कलाकारले लागुऔषध प्रयोग गर्दै आएको स्रोत बताउँछ । ‘भिआइपी परिवारका धेरै व्यक्ति दुव्र्यसनमा लागेका छन्,’ इन्स्पेक्टर कृष्ण पनेरू भन्छन्, ‘गरिबभन्दा प्रायः मध्यम र धनी वर्गकै छोराछोरी दुव्र्यसनीमा लागेका छन् ।’ गत भदौमा इन्जिनियरद्वय नवीन बास्तोला र महेश गौरे लागुऔषधसहित भैरहवामा पक्राउ परे । दुव्र्यसनीबाट उनीहरू कारोबारी बनेका थिए ।

 

८० प्रतिशत युवा

 

१२–१३ वर्षको उमेरदेखि नै किशोर–किशोरी दुव्र्यसनीमा लाग्ने गरेका छन् । सन् २०१५ मा भएको एक अनुसन्धानका अनुसार दुव्र्यसनमा लागेकामध्ये करिब ८०% युवा छन् । अनुसन्धानको तथ्यांकअनुसार १५ भन्दा कम उमेरमै १ हजार ७ सय ६९ जना दुव्र्यसनमा लागेका छन् । त्यस्तै, १५ देखि १९ वर्षका २५ हजार १ सय ५५, २० देखि २४ वर्षमा ४१ हजार ९ सय ६७ तथा २५ देखि २९ वर्ष उमेरका २८ हजार ३ सय १५ जना दुव्र्यसनीमा फसेका छन् । सबै दुव्र्यसनीमध्ये ३० वर्षभन्दा कम उमेरकै ८० प्रतिशत रहेको तथ्यांक छ । २ वर्षअघिको अनुसन्धानमा १ लाख २६ हजारजना दुव्र्यसनमा लागेको देखिएको थियो । अहिले बढेर २ लाखको हराहारीमा पुगिसकेको प्रहरी अधिकारीहरूको अनुमान छ । २०६३ सालमा गृह मन्त्रालयले गरेको रिसर्चमा नेपालमा ४६ हजार ३ सय १० मात्र लागूऔषध दुव्र्यसनीहरू थिए ।

‘१४ देखि २५ वर्ष उमेर समूहबीचका युवायुवती दुव्र्यसनमा लाग्ने प्रवृत्ति डरलाग्दो रूपमा बढेको छ,’ लागुऔषध नियन्त्रण ब्युरो (एनसिबी)का एसएसपी धीरु बस्नेत भन्छन्, ‘यो उमेरमा बढी जिज्ञासु हुने र लहैलहैमा लाग्ने भएकाले युवापुस्ता लागुऔषधको उच्च जोखिममा छ ।’ पढ्ने र करिअर सुरु गर्ने उमेरमा नै ठूलो संख्यामा युवा दुव्र्यसनको दुनियाँमा लागेपछि देशको महत्वपूर्ण मानवस्रोत नै धक्का लाग्ने स्थिति आएको छ । दुव्र्यसनमा लागेपछि उनीहरूले पैसा मात्र सिध्याउँदैनन्, गम्भीर रोगको सिकारसमेत हुने गरेका छन् ।

 

कारोबारीको जालो स्कुल कलेजमा

 

गृह मन्त्रालयले २०६९ मा गरेको रिसर्चअनुसार कुल दुव्र्यसनीमध्ये २२ प्रतिशत स्कुल–कलेजका विद्यार्थी छन् । स्कुल–कलेजका विद्यार्थीलाई लक्षित गरी कारोबारीले लागुऔषधको सञ्जाल विस्तार गरेको प्रहरी अधिकारी बताउँछन् । स्कुल र प्लस टु तहमा अध्ययनरत विद्यार्थी सजिलै कुलतमा फस्न सक्ने भएकाले उनीहरूले तिनै विद्यार्थीलाई आफ्नो टार्गेटमा पार्ने गरेको लागुऔषध नियन्त्रण ब्युरोका प्रहरी निरीक्षक कृष्ण पनेरू बताउँछन् । अझ धनी परिवारका छोराछोरीलाई उनीहरूले आफ्नो जालोमा पार्न खोज्छन् । ‘लागुऔषधको कारोबारमा धेरै पैसा छ,’ एसएसपी बस्नेत भन्छन्, ‘सोही कारण उनीहरूले योजनाबद्ध रूपमा आफ्नो जालो फैलाउने गरेका छन् ।’ त्यसैले अभिभावक र स्कुल–कलेजले पनि विद्यार्थीमाथि विशेष निगरानी राख्नुपर्ने प्रहरी अधिकारी बताउँछन् । स्कुल–कलेजमा लागुऔषधको जोखिमबारे कोर्स नै राख्नुपर्ने अवस्था आइसकेको प्रहरीको भनाइ छ । दुव्र्यसनमा लागेकामध्ये धेरैजना ‘कस्तो हु“दोरहेछ हेरौँ न त’ भन्ने जिज्ञासा मेट्न खोज्दा लागुऔषधको दलदलमा फस्ने गर्दछन् । लागुऔषध सेवन गर्दा आनन्द भएको महसुस गर्छन् र उनीहरूमा लत बस्ने गरेको छ । यदि सुरुमै यसबारे शिक्षा दिन सके उनीहरू जोगिने सम्भावना धेरै हुन्छ ।

खासगरी सधैँ व्यस्त रहने बाबुआमाका छोराछोरी यस्तो कुलतमा फसेका छन् । छोरीछोरीलाई जति पनि पैसा दिने, तर उनीहरू के गर्दै छन् भन्ने नहेर्ने परिवारका सन्तान ड्रगमा लाग्ने जोखिम धेरै रहेको प्रहरी बताउँछ । एमबिबिएस र इन्जिनियरिङका विद्यार्थीसमेत पटक–पटक पक्राउ परेका छन् । हरेक अभिभावकको सन्तानमाथि ठूलो सपना हुन्छ । तर, कतिपय अभिभावकका लागि लागुऔषधबाट मुक्त गराउनु नै सबैभन्दा ठूलो सपना बन्न थालेको छ ।

त्यस्तै, होस्टेलमार्फत पनि लागुऔषधको कारोबार फस्टाउँदै गएको लागुऔषध नियन्त्रण ब्युरोका डिएसपी अपिलराज बोहोरा बताउँछन् । होस्टेलमा सेवन गर्न सजिलो हुने भएकाले साथी संगतबाट छिट्टै फैलने गर्दछ । वेलावेला प्रहरीले होस्टेलबाट समेत लागुऔषध बरामद गर्दै आएको छ । सामान्य परिवारदेखि उच्च व्यावसायिक घरानाका युवायुवतीसमेत लागुऔषधको दुव्र्यसनीमा फस्दै गएको प्रहरी अधिकारी बताउँछन् । तर, राज्य तथा अभिभावक कसैले पनि यसमा चासो दिए भ्याएका छैनन् ।

 

कारोबारीको मास्टरप्लान, सरकार योजनाविहीन

 

लागुऔषध विश्वकै सबैभन्दा धेरै पैसा भएको संगठित अपराध हो । विश्वकै लागि यो ठूलो चुनौती बनिसकेको छ । विश्वका शक्ति राष्ट्रहरू विस्तृत योजनासहित कारोबार र दुव्र्यसन रोक्न लागिपरेका छन् । तर, नेपाल सरकारले भने लागुऔषधको कारोबार तथा दुव्र्यसन रोक्न कुनै योजना बनाएको छैन । न सरकारले लागुऔषधको असरबारे शिक्षा दिने गरेको छ, न त उपचारमै चासो दिएको छ । जसले गर्दा नेपालमा दिनप्रतिदिन दुव्र्यसन भयावह बन्दै गएको हो । गृह मन्त्रालयअन्तर्गत लागुऔषध नियन्त्रण शाखा भए पनि उसले २–४ वटा सचेतनात्मक कार्यक्रमबाहेक केही गर्न सकेको छैन ।

नार्काेनन नेपाल नामक पुनस्र्थापना केन्द्र चलाउँदै आएका नेपाल प्रहरीका पूर्वएसएसपी वसन्त कुँवर दुव्र्यसनी रोक्न सरकारले पहिला योजना बनाउनुपर्ने बताउँछन् । ‘पहिलो काम नखाएको मान्छेलाई शिक्षा दिएर खानबाट रोक्नुपर्छ,’ उनी भन्छन्, ‘दोस्रो काम खाएका मान्छेहरूको पहिचान गरी उपचार गर्नुपर्छ ।’

त्यस्तै, उपचारबाट फर्किएकालाई समाजमा पुनस्र्थापना र कारोबारीहरूलाई कारबाही भए मात्र लागुऔषधको जालो तोड्न सकिने उनको बुझाइ छ । ‘अहिले प्रहरीले कारोबारीलाई पक्राउ गर्नेबाहेक केही काम हुन सकेको छैन, अनि कसरी नियन्त्रण हुन सक्छ ?’ उनी प्रश्न गर्छन् । इजरायलमा लागुऔषध नियन्त्रणका लागि प्रधानमन्त्रीकै नेतृत्वमा काम भइरहेको छ । फिलिपिन्समा त लागुऔषध नियन्त्रणका लागि दुव्र्यसनीहरूलाई सरकारले नै मार्ने अभियान चलायो । फिलिपिन्सबाट पनि थाहा हुन्छ विश्वमा लागुऔषध कति जटिल समस्या बन्दै गएको छ ।

 

पुनस्र्थापना केन्द्रमा ११ सय

 

हाल देशभरि एक सय ८६ वटा लागुऔषध पुनस्र्थापन केन्द्र छन् । जसमध्ये अधिकांश पूर्वदुव्र्यसनीले खोलेका छन् । ती केन्द्रमा एक हजार १ सय दुव्र्यसनीहरूले उपचार गराइरहेका छन् । करिब २ लाख दुव्र्यसनी भएकोमा एक हजार मात्र उपचारमा संलग्न छन् । उपचारमा राज्यले कुनै सहयोग नगर्ने र पुनस्र्थापन केन्द्रमा उपचार गर्न महँगो हुने भएकाले कतिपय परिवारले लागुऔषधको कुलतमा फसेकाहरूलाई पुनस्र्थापना केन्द्र पठाउन सक्दैनन् । पुनस्र्थापना केन्द्रलाई सरकारले कुनै सहयोग नगरेको नार्काेनन नेपालकी प्रबन्ध निर्देशक पूजा कुँवर बताउँछिन् ।

 

सरकार नै खुवाउँछ लागुऔषध

 

दुव्र्यसनीहरूलाई सरकारले नै लागुऔषध खुवाउँछ भन्दा विश्वास नलाग्न सक्छ, तर यो वास्तविकता हो । कडा लागुऔषधबाट छुटाउन सरकारले कम हानि हुने लागुऔषध दिने गर्छ । विदेशी सहयोगमा त्रिवि शिक्षण अस्पताल र पाटन अस्पतालबाट दुव्र्यसनीहरूलाई यस्तो लागुऔषध दिइने गरिन्छ । यस्तो लागुऔषधको दुरुपयोग हुने गरेको आशंका प्रहरी अधिकारीको छ ।

 

मेडिकल ड्रग नियन्त्रणबाहिर

 

नेपालमा दुव्र्यसनीहरूले मेडिकल ड्रग, ब्राउन सुगर, चरेश, गाँजा लगायतका लागूऔषध प्रयोग गर्दछन् । नेपालमा ८० प्रतिशत दुव्र्यसनीले मेडिकल ड्रग प्रयोग गर्दै आएका छन् । नेपालमै उत्पादन हुने गाँजा र चरेसका दुव्र्यसनीहरूसमेत धेरै छन् । त्यस्तै ब्राउनसुगरका कारोबारीसमेत बढ्दै छन् । ब्राउनसुगर पनि भारतबाटै आउने गर्दछ । ब्राउनसुगर महँगो पर्ने भएकाले थोरैले मात्र प्रयोग गर्छन् । नेपालमा एक ग्राम ब्राउनसुगरको मूल्य करिब २ हजार ५ सय रुपैयाँ पर्दछ । एक ग्रामको तीन डोज बनाएर दुव्र्यसनीहरू प्रयोग गर्ने गर्छन् । आइस ड्रग, याबालगायतका विश्वमा प्रचलित लागुऔषधसमेत नेपालमा भित्रन थालेको छ । कोकिन भने नेपालमा ट्रान्जिट भएर भित्रिए पनि दुव्र्यसनीसम्म भने पुगिसकेको छैन ।

 

भारतले किन सहयोग गरेन ?

 

गत भदौको अन्तिम साता नेपाल र भारतबीच गृहसचिवस्तरमा भएको वार्तामा सीमा नाकाहरूमा ड्रग इन्स्पेक्टर राख्ने सहमति भएको थियो । भारतबाट ठूलो मात्रामा लागुऔषध भित्रिएपछि त्यसलाई रोक्न यस्तो योजना बनाइएको थियो । तर, ड्रग इन्स्पेक्टर राख्नका लागि अहिलेसम्म दुवै देशले कुनै पहल गरेका छैनन् । कुनै समय विश्वमा शत्रु देशलाई कमजोर बनाउन त्यो देशमा लागुऔषध तस्करी हुन्थ्यो । पश्चिमा देशहरूले अफगानिस्तानबाट आफ्नो देशमा लागुऔषध तस्करी गरेको आरोप रसियाले लगाउँथ्यो । ‘कतै अहिले भारतले पनि नियोजित रूपमा नेपालमा लागुऔषध पठाएको त होइन ?’ तराईको एक जिल्लामा कार्यरत प्रहरी प्रमुख प्रश्न गर्छन् । किनकि सीमामा कार्यरत भारतीय सुरक्षा अधिकारीले नेपालतर्फ हुने नियन्त्रित लागुऔषध ओसारपसार रोक्न कुनै चासो नै नदिएकाले पनि यस्तो आशंका गर्न थालिएको हो । दुई देशबीचको सुरक्षा बैठकमा हरेकपटक यो विषय प्रमुखका साथ उठेपछि कार्यान्वयन भने केही भइरहेको छैन ।

नियन्त्रित लागुऔषधहरू औषधि कम्पनीमै बन्ने हुन् । बिक्रीको पूर्ण रूपमा रेकर्ड र कागजपत्र राखेर मात्र बिक्री गर्नुपर्छ । तर, सीमा क्षेत्रका भारतीय बजारमा सजिलै नियन्त्रिण लागुऔषधको कारोबार हुन्छ । खरिदको त्यही सहजताले नेपालमा लागुऔषधको कारोबार र दुव्र्यसन बढेको प्रहरी अधिकारी बताउँछन् । स्रोतमा नियन्त्रण गर्न नसक्दा आफूहरूले नेपालमा जति पक्राउ गरे पनि कारोबारलाई घटाउन नसकेको प्रहरीको भनाइ छ । रक्सौललगायत भारतीय बजारहरूमा अन्य औषधि जस्तै नियन्त्रित लागुऔषधसमेत खुलेआम बिक्री हुने गरेको छ ।

औषधि पसलबाट हुन्छ कारोबार

 

नेपालमा दुव्र्यसनीहरूले प्रयोग गर्ने लागुऔषध औषधि पसलहरूबाटै बिक्री हुन्छ । बुपे्रनफ्रिन डाइजेपाम र फेनारगन औषधि पसलबाटै बिक्री हुने औषधि हुन् । यी दुखाइ कम गर्ने औषधि हुन् । जुन चिकित्सकको प्रेस्क्रिप्सनअनुसार मात्र बिक्री गर्न पाइन्छ । तर, पैसा कमाउने लोभमा राजधानीका औषधि पसलेहरूले लागुऔषध दुव्र्यसनीहरूलाई यस्तो औषधि बिक्री गर्दछन् । सामान्यतया यस्तो औषधिको सेटको एक सय रुपैयाँ पर्नेमा औषधि पसलेहरूले दोब्बर मूल्य लिएर दुव्र्यसनीलाई बेच्छन् । जबकि अवैध बजारमा त्यही औषधि एक हजार ५ सय रुपैयाँसम्म कारोबार हुन्छ । फेनारगन भने सिरिन्ज दिएको ठाउ“मा एलसी रोक्नका लागि प्रयोग हुन्छ ।

त्यस्तै, लागुऔषध दुव्र्यसनीहरूले सेवन गर्ने फेन्डिसिल, फेन्कोडिन, कोरेन्स खोकीका औषधि हुन् । चिकित्सकको सिफारिसमा मात्र औषधि पसलेहरूले बिरामीलाई बिक्री गर्न पाउँछन् । तर, नक्कली सिफारिसका आधारमा समेत यस्ता औषधि बिक्री हुने गरेको छ । वेलावेलामा प्रहरीले औषधि पसलेहरूलाई पक्राउ गरी कारबाहीसमेत गर्छ । तर, नियमित चेकजाँच नहुने भएकाले औषधि पसलेहरूले नियन्त्रित औषधिको दुरुपयोग गर्दै आएका छन् । २९.७ प्रतिशत दुव्र्यसनीले मेडिकल स्टोरहरूबाट किन्ने गरेको बताउने गरेका छन् । त्यस्तै कारोबारी र अन्य स्रोतबाट पनि खरिद–बिक्री हुने गर्दछ ।

 

नशामा अपराध

 

गत ५ फागुनमा न्युरोडका व्यापारी श्यामसुन्दर अग्रवालको अपहरण भयो । अग्रवालकै पसलमा काम गर्ने राधिका श्रेष्ठलाई प्रयोग गरी अग्रवालको अपहरण भएको थियो । अपहरण गरेर फिरौती असुलिएपछि श्रेष्ठको हत्या गरियो । उक्त अपहरण राधिकाको हत्यामा संलग्न बागेश्वरीका किशोर गिरी र सरोज घोरासैनेलाई गत हप्ता प्रहरीले पक्राउ गर्‍यो । पक्राउ परेका गिरी लागुऔषध दुव्र्यसनी हुन् । दुव्र्यसनकै कारण उनी सजिलै अपराधमा लागे । बागेश्वरीका प्रकाश लामिछानेले उनलाई सजिलै अपराधमा लगाए ।

राजधानीमा लागुऔषध दुव्र्यसनीबाट भएका धेरै घटना छन् । सामान्य चोरीदेखि हत्यासम्मका घटना लागुऔषधको नशामा भएका छन् । गत पुस २७ गते बाफलमा नेपाली सेनाका लेसनायक युवराज घिमिरेको हत्या भयो । दुव्र्यसनमा फसेको एक समूहले लागुऔषध खान पैसा नहुँदा घिमिरेलाई लुटपाट प्रयास गरेको थियो । उनले प्रतिवाद गरेपछि ढुंगाले हानेर उनको हत्या गरे । राजधानीमा चोरीमा संलग्नमध्ये अधिकांश लागुऔषध दुव्र्यसनी रहेको महानगरीय अपराध महाशाखाका एसपी प्रकाशजंग कार्की बताउँछन् । लागुऔषध सेवन गरेर उनीहरू चोरी गर्न जान्छन् । लागुऔषधकै नशामा बलात्कारका घटनासमेत बारम्बार भएका छन् ।

 

संगतले फसाउँछ

 

प्रहरीले गरेको सर्वेक्षणअनुसार साथीको संगत दुव्र्यसनीको मुख्य कारण हो । ७८.७ प्रतिशत साथीको संगतका कारण दुव्र्यसनमा लाग्ने गर्दछन् । त्यस्तै, लागुऔषधबारे जिज्ञासु बनेर, पारिवारिक समस्या, पढाइमा असफलतालगायत कारणले पनि दुव्र्यसनमा लाग्ने गरेको अनुसन्धानको तथ्यांक छ । कुनै पनि विषयमा राम्रोसँग सोच्न नसक्ने, साथीहरूको लहलहैमा लाग्ने र जिज्ञासु मनोविज्ञान हुने भएकाले टिनएजरमा युवाहरू बिग्रने सम्भावना धेरै रहेको वरिष्ठ मनोचिकित्सक डा. कपिलदेव उपाध्याय बताउँछन् ।

उपत्यकामा जेलमा रहेका कैदी/बन्दीमध्ये २२ प्रतिशत लागुऔषधसम्बन्धी अपराधका छन् । जम्मा ४ हजार ४ सय ७६ कैदी÷बन्दीमध्ये ९ सय ६९ जना लागुऔषध मुद्दाका रहेको कारागार कार्यालयहरूको तथ्यांक छ । देशभरिकै कारागारमा सबैभन्दा धेरै लागुऔषध मुद्दाकै कैदीहरू छन् ।

 

साथीकै संगतले बिग्रिएँ (सञ्जीव श्रेष्ठ)

 

 

१२–१३ वर्षको उमेरदेखि नै मैले लागुऔषध सेवन गर्न थालेको हुँ । पहिला गाँजा खान्थेँ, पछि गुटी खान थालेँ, त्यसपछि ट्याबलेट । मेरा धेरै साथीहरू ट्याब खान्थे । उनीहरूकै संगतले म बिग्रिएँ । पछि बुबाआमाले सुधार केन्द्रमा राख्नुभयो । त्यहाँ बस्दा सिरिन्ज हान्ने दाइहरूसँग चिनजान भयो । निस्किएपछि उनीहरूसँगै भेट भयो । बुवाले काम गरोस् भनेर गाडी किनिदिनुभएको थियो । तर, काममा भन्दा यसैमा ध्यान जान थाल्यो । सिरिन्जबाट लागुऔषध लिन थालेँ, दिनमै ३–४ पटकसम्म लिन्थेँ ।

छाड्ने धेरै प्रयास गरेँ, तर सकिनँ । घरमा बस्दा पनि कस्तो–कस्तो लाग्ने । सबैले घृणा गरेकोजस्तो लाग्थ्यो । तिनै साथीहरूलाई नै भेट्न थालेँ । फेरि सुई लगाउन सुरु गरियो । अर्काे एउटा साथीलाई पनि दिएको थिएँ, ऊ पक्राउ परेपछि मेरो नाम पनि भनिदिएछ, त्यसकारण ४ गते म पनि पक्राउ परेँ । अबचाहिँ यो ड्रगबाट टाढा हुन विदेश जाने सोचेको छु । गलत साथीहरूको संगत नै ड्रगमा सबैभन्दा खत्तम हुँदो रहेछ, त्यही भएर म बिग्रिएँ ।

 

म यसरी फसेँ (सोफिया केसी केन्द्रीय कारागार)

 

 

पिपुल्स क्याम्पसबाट बिबिएस गरेपछि क्यानाडा जाने तयारीमा थिएँ । क्यानाडा जाने प्रक्रिया पनि सुरु भइसकेको थियो । १९ भदौ ०६६ को बिहान हो । करिब ११ बजेको थियो । आमा अफिस गइसक्नुभएको थियो । घरमा भाइ र म मात्र थियौँ । भाइ आफ्नै काममा थियो, म ब्राउनसुगरको नशामा मस्त भइसकेकी थिएँ ।

घरको बेल बज्यो । कोही आफन्त आए होला भन्ने ठानेर मैले ढोका खोलेँ । ढोका खुलेलगत्तै ६–७ जनाको समूह एकैपटक भित्र छि¥यो । उनीहरूले आफूलाई प्रहरी भएको बताउँदै खानतलासी सुरु गरे । मैले एक केटी साथीसँगै करिब ३० हजार रुपैयाँमा ५० ग्राम ब्राउनसुगर किनेकी थिएँ । त्यसमध्ये ४६ ग्राम बाँकी थियो । त्यो प्रहरीले भेट्टायो । हत्कडी लगाएर मलाई प्रहरी कार्यालय पु¥यायो, क्यानाडा जाने सपनामा रहेकी म जेलसम्म आइपुगेँ ।

स्कुलदेखि नै मैले गाँजा खान थालेकी होइन । साथीहरूको लहलहैमा पछि ब्राउनसुगर खान थालेँ । म साथीहरूलाई यस्तो खानुहुँदैन भनेर गाली गर्थेँ । एक दिन कस्तो हुन्छ भनेर चाखेको आनन्द आएजस्तो भयो, त्यही दिनदेखि फसेँ । ब्राउनसुगरको लत लागेपछि कहिले आमाको पैसा चोर्ने त कहिले कलेजको फी भनेर मागेर लागुऔषध किन्ने गथेँ । अहिले म लागुऔषध सम्झन पनि चाहन्नँ । साथीहरू कहाँ पुगिसके, आफू भने अब शून्यबाट जीवन सुरु गर्नुपर्नेछ, केही सोच्नै सकिरहेकी छैन । जिन्दगीमा के–के सपना देखेकी थिएँ, लहैलहैमा लागेर मेरो जिन्दगी अन्धकार भयो । ड्रग भनेको यस्तो कुरा हो जसको प्रयोग परै जाओस् सुन्नु पनि पाप हो जस्तो लाग्छ । मेरोजस्तो गल्ती कसैले नगरोस् । सुरुमा तीन महिना केसीलाई हनुमानढोकास्थित हिरासतमा राखिएको थियो । अदालतले ११ वर्ष कैद सजाय सुनाएको छ । जसमध्ये करिब नौ वर्ष पूरा भइसकेको छ । अझै २ वर्ष उनी जेलमै बस्नुपर्नेछ । यो नौ वर्ष एकदमै अत्यासलाग्दो गरी बित्यो । उनी भन्छिन्, ‘संसारलाई म एकदमै मिस गरिरहेकी छु ।’

बुधबार, चैत्र १६, २०७३ मा प्रकाशित

सम्बन्धित सामाग्री

 

Like us on Facebook
Close
Please Like us
By clicking any of these buttons you can like us.
error: Content is protected !!